Βαθμοθηρία και άγχος εξετάσεων

blog-εικόνα-βαθμοθηρίαΗ εισαγωγή σε κάποιο Ανώτατο Εκπαιδευτικό Ίδρυμα αποτελούσε και αποτελεί κοινό στόχο και όνειρο της πλειοψηφίας γονέων και μαθητών. Η απόκτηση του πολυπόθητου Πανεπιστημιακού Πτυχίου θα εξασφάλιζε επαγγελματική αποκατάσταση, ανταγωνιστικότητα στον επαγγελματικό στίβο αλλά και κύρος, σεβασμό και κοινωνική αποδοχή. Μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα ο αριθμός των πτυχιούχων αυξήθηκε σημαντικά καθιστώντας την αξία του Πτυχίου ανεπαρκή και απαραίτητη την απόκτηση Μεταπτυχιακού ή ακόμα και Διδακτορικού Τίτλου. Σήμερα, προπτυχιακά και μεταπτυχιακά διπλώματα δεν εξασφαλίζουν απαραίτητα την είσοδο στον επαγγελματικό χώρο, όμως παραμένουν προτεραιότητα στις σκέψεις μαθητών και γονέων.

Από το ξεκίνημα της σχολικής ζωής επιθυμία και επιδίωξη όλων είναι οι καλές σχολικές επιδόσεις, οι οποίες παίρνουν μορφή μέσω της βαθμολογίας. Οι υψηλοί βαθμοί, με τη σειρά τους, αποτελούν «προπομπό» της εισόδου στο Πανεπιστήμιο, αφού «χαρακτηρίζουν» τον καλό μαθητή που θα καταφέρει να πετύχει υψηλή βαθμολογία στις Εισαγωγικές Εξετάσεις. Όσο υψηλότερη είναι η βαθμολογία του τόσο περισσότερες επιλογές θα έχει σχετικά με τις Πανεπιστημιακές Σχολές που θα δηλώσει, ενώ ταυτόχρονα, θα καταφέρει να διεκδικήσει τη θέση του σε Σχολές υψηλής ζήτησης.

Τα όνειρα, όμως, δεν σταματούν εκεί. Κάθε γονέας προσπαθεί με κόπο και προσωπικές στερήσεις, ιδιαίτερα στις δύσκολες οικονομικές εποχές που βιώνουμε, να «εφοδιάσει» το παιδί του με επιπλέον προσόντα και δεξιότητες που θα του χαρίσουν άνετη ζωή, θα του εξασφαλίσουν περισσότερες ευκαιρίες, θα διευρύνουν τους πνευματικούς του ορίζοντες, θα το κάνουν ανταγωνιστικό ανάμεσα στη πληθώρα πτυχιούχων και των κατόχων πολλαπλών δεξιοτήτων. Γλώσσες, υπολογιστές, αθλητισμός, μουσική καλύπτουν τον εκτός σχολείου ημερήσιο χρόνο του παιδιού προκειμένου να μάθει κάτι περισσότερο, να έχει ένα ακόμα πτυχίο, να έχει επιλογές, να αποκτήσει γνώσεις.

Οι προθέσεις είναι καλές και οι αγωνίες πραγματικές, όμως είναι εποικοδομητικό όλο αυτό το «κυνήγι βαθμών και επιδόσεων»; Δημιουργεί προσωπικότητες με επιθυμίες, όνειρα, υπευθυνότητα, σκέψη, κρίση, προσωπικά ταλέντα; Μήπως πρόκειται για δυσβάσταχτο φορτίο στους ώμους ενός παιδιού και καταλήγει να το μετατρέπει σε «άλογο κούρσας»; Ο ελεύθερος χρόνος είναι ελάχιστος ή πολλές φορές ανύπαρκτος. Πώς θα προλάβει να σκεφτεί τα «θέλω» του; Πώς θα αναγνωρίσει τις επιθυμίες του και τα ταλέντα του; Και ακόμα πώς θα διαχειριστεί τις αποτυχίες και τις απογοητεύσεις;

Η σκέψη μας δεν είναι να στερήσουμε τα παιδιά από ευκαιρίες και απόκτηση δεξιοτήτων. Δεν είναι να τα ενθαρρύνουμε να γίνουν «κακοί μαθητές» ώστε να αξιοποιούν το χρόνο τους αποκλειστικά για παιχνίδι. Δεν είναι να τους διδάξουμε ότι δεν έχουν υποχρεώσεις εκτός από δικαιώματα. Δεν είναι να επιρρίψουμε τις ευθύνες στο εκπαιδευτικό σύστημα και να παραιτηθούμε από κάθε προσπάθεια. Είναι να σεβαστούμε τη ψυχή και την προσωπικότητα κάθε παιδιού. Είναι να αναγνωρίσουμε τη μοναδικότητα και τα ταλέντα του. Είναι να του διδάξουμε να διαχειρίζεται τις επιτυχίες αλλά και τις αποτυχίες. Είναι να το ενθαρρύνουμε σε λειτουργικούς τρόπους μελέτης και διαχείρισης χρόνου. Είναι να το ακούμε και να συζητάμε για τους προβληματισμούς και τα ενδιαφέροντά του. Είναι να το αγαπάμε για αυτό που είναι.

Πώς μπορούμε να μετατρέψουμε το «κυνήγι του βαθμού» σε εποικοδομητική μελέτη και να αναδείξουμε τη προσωπικότητα του παιδιού;

  • Εστιάστε τη προσοχή σας στη διαδικασία της μάθησης και όχι στην απόκτηση καλού βαθμού: όταν γίνεται κατανοητό αυτό που διαβάζουμε τότε η απόκτηση καλής βαθμολογίας είναι φυσικό επακόλουθο. Εξηγήστε στα παιδιά τα οφέλη της μάθησης, της δημιουργίας και της προσωπικής ικανοποίησης και πώς να αποφεύγουν το διάβασμα για χρησιμοθηρικό σκοπό.
  • Εξηγήστε στο παιδί τα σημεία που δεν καταλαβαίνει: μη προσπερνάτε όσα το δυσκολεύουν, δεν τα καταλαβαίνει και προσπαθεί να τα αποστηθίσει προκειμένου να πετύχει καλή βαθμολογία. Η κατανόηση των μαθημάτων θα του επιτρέψει να αναπτύξει κριτική σκέψη, να σκεφτεί και να μπορέσει να τεκμηριώσει τις θέσεις του.
  • Σεβαστείτε τον προσωπικό του τρόπο μάθησης: άλλα παιδιά διαβάζουν δυνατά, άλλα δημιουργούν συνδυαστικές τεχνικές που τα βοηθούν να θυμούνται, άλλα ξεκινούν από τα δύσκολα ή τα εύκολα μαθήματα κτλ. Προτείνετε τεχνικές αν βλέπετε ότι δεν αποδίδει η διαδικασία που έχει επιλέξει το παιδί αλλά βοηθήστε το να την εντάξει στη δική του προσωπικότητα.
  • Διδάξτε του τρόπους διαχείρισης χρόνου: βοηθήστε το να οργανώσει το χρόνο του και αποτελέστε παράδειγμα προς μίμηση. Διαχειριστείτε και εσείς το χρόνο σας ξεκινώντας από τα πιο σημαντικά, κάνοντας συχνά διαλείμματα, ακολουθώντας σωστή διατροφή και ξεκούραση.
  • Απαλλάξτε τα παιδιά από το περιττό άγχος: το άγχος ως ένα βαθμό μπορεί να λειτουργήσει ως κινητήριος δύναμη. Το υπερβολικό άγχος, όμως, για επίτευξη καλής βαθμολογίας δημιουργεί δυστυχείς ανθρώπους.
  • Αποφύγετε τις ταμπέλες: οι χαρακτηρισμοί όπως: «είσαι αδιάφορος, τεμπέλης, κακός μαθητής κτλ.» αποτελούν πλήγμα για την αυτοεκτίμηση του παιδιού και δεν αποφέρουν κανένα όφελος. Μη ξεχνάτε ότι κανείς δε θέλει να τον κακοχαρακτηρίζουν και να τον θεωρούν αποτυχημένο. Αν οι χαμηλές σχολικές επιδόσεις σας οδήγησαν στο να βάλετε ταμπέλες στο παιδί, εξετάστε τις πραγματικές αιτίες. Ίσως φοβάται ή ντρέπεται να ρωτήσει αυτά που δεν καταλαβαίνει, ίσως αντιμετωπίζει κάποιο πρόβλημα στο σχολικό περιβάλλον, ίσως αντιδρά στη πίεση και στις υψηλές απαιτήσεις. Δείξτε ενδιαφέρον και αποδοχή.
  • Συζητήστε μαζί του για τα ενδιαφέροντά του: ρωτήστε το παιδί τι του αρέσει, πώς ονειρεύεται τον εαυτό του, ποιες εξωσχολικές δραστηριότητες θα επέλεγε. Προσφέρετε του την εμπειρία και την αγάπη σας, αλλά επιτρέψτε του να αποφασίσει για τον εαυτό του.
  • Επιδιώξτε τη συνεργασία γονέων-εκπαιδευτικών με γνώμονα το παιδί: οι γονείς αγαπούν και γνωρίζουν το παιδί τους και οι εκπαιδευτικοί περνούν πολύ χρόνο μαζί του στη διάρκεια της σχολικής χρονιάς, ενώ παράλληλα ειδικεύονται σε κάποιο γνωστικό αντικείμενο. Συζητήστε και καταθέστε τις απόψεις σας με ενδιαφέρον για το κάθε παιδί ξεχωριστά. Οι ανάγκες, ο τρόπος σκέψης και μάθησης διαφοροποιούνται από άνθρωπο σε άνθρωπο. Όσο δύσκολο και αν είναι, προσπαθήστε να βρείτε τα ενδιαφέροντα κάθε παιδιού, να κάνετε θελκτική τη διαδικασία της μάθησης, να εντάξετε νέους τρόπους και μεθόδους και να τους δώσετε κίνητρο. Το αξίζουν.

Να θυμάστε ότι η σχολική βαθμολογία δεν αποτελεί δείκτη ευφυΐας του παιδιού και δεν καθορίζει αποκλειστικά την εξέλιξή του. Πολλές φορές, αποτελεί ίσως απλά δείκτη μη κατανόησης των μαθημάτων, δείκτη έλλειψης χρόνου και φόρτου εργασιών, δείκτη αντίδρασης ή χαμηλής αυτοεκτίμησης. Είναι πιο σημαντικό η «γέννηση» ευτυχισμένων ανθρώπων που θα αξιοποιούν τα ταλέντα και τις δυνατότητες τους. Που θα μπορούν να σκέφτονται και να διαχειρίζονται τα συναισθήματά τους. Που θα αντλούν ικανοποίηση από την επαγγελματική και προσωπική τους ζωή, θα βελτιώνονται και θα εξελίσσονται. Αναδείξτε, λοιπόν, τα ταλέντα των παιδιών και βοηθήστε τα να πετύχουν την ευτυχία τους.

Να είστε καλά!

τάνια

 

Σχολική φοβία

blog-εικόνα-σχολική φοβίαΗ Σχολική φοβία συγκαταλέγεται στις αγχώδεις διαταραχές και εκφράζεται με έντονο, παράλογο φόβο και άρνηση του παιδιού να πάει στο σχολείο. Συνήθως εμφανίζεται κατά την πρώτη επαφή του παιδιού με το σχολικό περιβάλλον, δηλαδή στον παιδικό σταθμό αλλά μπορεί να συνεχιστεί και αργότερα με αποκορύφωμα έκφρασής της στη Β΄ τάξη του Δημοτικού. Είναι χρήσιμο να διαχωρίσουμε τη σχολική φοβία από τους φυσιολογικούς φόβους που αισθάνεται το παιδί κατά την προσαρμογή του σε ένα καινούριο και άγνωστο περιβάλλον, όπως είναι το σχολείο. Οι φόβοι εκείνοι υποχωρούν μετά τις πρώτες εντυπώσεις, είτε εμφανίζονται μπροστά σε ένα πραγματικά φοβικό ερέθισμα όπως μπορεί να είναι η επιθετική συμπεριφορά άλλων παιδιών ή η υπερβολικά επικριτική στάση του δασκάλου. Αντίθετα, η σχολική φοβία επιμένει και μετά τον πρώτο καιρό, φανερώνοντας δυσανάλογα υπερβολικό φόβο για το σχολείο, από το οποίο το παιδί δεν κινδυνεύει πραγματικά.

Ποια είναι τα συμπτώματα που φανερώνουν ότι ένα παιδί υποφέρει από σχολική φοβία;

  • Εμφανίζονται σωματικά συμπτώματα (ψυχοσωματικές διαταραχές) όπως πονοκέφαλος, κοιλόπονος, πονόλαιμος, ναυτία, διάρροια, τάση για εμετό. (Στις περιπτώσεις που υπάρχουν έντονες σωματικές ενοχλήσεις καλό είναι να αποκλείονται πρωτίστως παθολογικά αίτια, ώστε να είμαστε βέβαιοι ότι πρόκειται για ψυχολογικής φύσεως ζητήματα.)
  • Πιθανά να υπάρχουν συχνοί νυχτερινοί εφιάλτες, νυχτερινή ενούρηση ή εγκόπριση.
  • Την ώρα που το παιδί πρέπει να φύγει για το σχολείο γίνεται επιθετικό, νευρικό, έχει έντονα ξεσπάσματα θυμού.
  • Ζητά επίμονα τους γονείς του κατά τη παραμονή του στο σχολικό περιβάλλον.
  • Συνήθως τα συμπτώματα υποχωρούν όταν πρόκειται για άλλες δραστηριότητες ή κατά τη διάρκεια του σαββατοκύριακου. Αντίστοιχα, γίνονται εντονότερα το πρωί πριν το σχολείο, το βράδυ της Κυριακής ή το πρωί της Δευτέρας που σηματοδοτούν την έναρξη της εβδομάδας, τους μήνες που ξεκινά η νέα σχολική χρονιά ή επιστρέφουν μετά από διακοπές.

Αιτίες που ευθύνονται για την ανάπτυξη σχολική φοβίας

Είναι πολύ συχνό το παιδί να παραπονιέται για διάφορους λόγους που το αποτρέπουν από τα να πάει στο σχολείο όπως:

  • Έντονο άγχος για το αν θα τα καταφέρει στα μαθήματα
  • Δυσκολία στην κατανόηση των μαθημάτων ή στον τρόπο διδασκαλίας που χρησιμοποιεί ο δάσκαλος
  • Μαθησιακές δυσκολίες
  • Ανησυχία για το αν θα γίνει αποδεκτό και συμπαθές από τους συμμαθητές
  • Φόβος για το μεγάλο σχολικό κτίριο

Οι παραπάνω αιτίες αποτελούν συνήθως, τρόπους αποφυγής του σχολικού περιβάλλοντος χωρίς όμως να σημαίνει ότι δεν είναι πραγματικοί. Υπάρχει περίπτωση πράγματι το παιδί να αντιμετωπίζει διάφορες δυσκολίες που καθιστούν την παραμονή του στο σχολείο δυσάρεστη. Σε κάθε περίπτωση είναι ιδιαίτερα χρήσιμο να υπάρχει συζήτηση μαζί του, ώστε να του δίνεται η δυνατότητα να εκφράζει τα συναισθήματά του και να μαθαίνει να τα διαχειρίζεται. Όταν, όμως αναφερόμαστε σε σχολική φοβία, τα αίτια βρίσκονται στη δομή της οικογένειας και στους συναισθηματικούς δεσμούς που έχουν αναπτυχθεί ανάμεσα στα μέλη της, καθώς και στην αυτοεκτίμηση που έχει αναπτύξει το παιδί. Έτσι, επικεντρωνόμαστε στις εξής αιτίες:

  • Έντονη προσκόλληση του παιδιού στους γονείς και κυρίως στη μητέρα. Δημιουργείται ισχυρό άγχος και τρόμος όταν πρόκειται να απομακρυνθεί, υπάρχουν φόβοι ότι κάτι άσχημο θα συμβεί όσο εκείνο βρίσκεται στο σχολείο.
  • Δυσλειτουργική οικογένεια όπου διάφορα προβλήματα απασχολούν το παιδί προκαλώντας του φόβο, ενοχή ακόμα και ντροπή. Η παραμονή στο σχολείο του δίνει την εντύπωση ότι τα προβλήματα στο σπίτι θα διογκωθούν.
  • Έντονο άγχος και πανικός από την πλευρά των γονιών που μεταδίδονται στο παιδί. Οι γονείς δεν ελέγχουν το δικό τους άγχος και την ανησυχία για την προσαρμογή του παιδιού στο σχολείο με αποτέλεσμα να υιοθετείται το ίδιο συναίσθημα από το παιδί.
  •  Ελλιπής κοινωνικότητα των γονιών και μη κάλυψη των δικών τους προσωπικών αναγκών. Αναφερόμαστε σε γονείς που σχετίζονται δύσκολα με άλλους ανθρώπους, είναι ιδιαίτερα κλειστοί και αποφεύγουν τις κοινωνικές συναναστροφές. Η κοινωνικοποίηση του παιδιού και η ομαλή ένταξή του στο σχολικό περιβάλλον θα είναι εξίσου δύσκολη.
  • Τραυματικό γεγονός μέσα στην οικογένεια (θάνατος, διαζύγιο, ασθένεια κτλ.)
  • Υπερβολική προστασία των γονιών
  • Υπερβολική πίεση και προσδοκίες

Τρόποι αντιμετώπισης

  • Εντοπίστε τα ακριβή συναισθήματα του παιδιού και τις αιτίες που τα προκάλεσαν: με υπομονή και επιμονή αξίζει να διερευνηθούν τα ακριβή συναισθήματα του παιδιού και οι αιτίες που τα προκάλεσαν ώστε να κατανοήσετε από πότε ξεκίνησε να αισθάνεται έτσι, τι το φοβίζει, αν οι αιτίες βρίσκονται στις βαθμολογικές επιδόσεις του, στις σχέσεις του με τους συμμαθητές, στο σχολείο γενικότερα ή στη σχέση του με εσάς.
  • Συζητήστε με το παιδί: ώστε να νιώσει την ασφάλεια ότι μπορεί να μιλήσει για τα πραγματικά του συναισθήματα και τους λόγους που το απομακρύνουν από το σχολείο. Μπορείτε να το παροτρύνετε να σας μιλήσει για το πώς πέρασε τη μέρα του, ποιες είναι οι δραστηριότητες του στο σχολείο, τι του αρέσει και τι όχι.
  • Φροντίστε την κοινωνικοποίηση του: είτε με τη συμμετοχή του σε εξωσχολικές ομάδες (αθλητισμός, μουσική, χοροί, ομάδες δημιουργικότητας) είτε με ενθάρρυνση για επιπλέον συναναστροφή με τους συμμαθητές του (επίσκεψη σε σπίτι συμμαθητή για παιχνίδι ή κοινωνική εκδήλωση, παιχνίδι στο πάρκο της γειτονιάς)
  • Επιβραβεύστε το και εκδηλώστε το ενδιαφέρον και τη στοργή σας: ενισχύστε την αυτοεκτίμηση του παιδιού σας φανερώνοντας ρεαλιστικές προσδοκίες και εκδηλώνοντας τη χαρά και την ικανοποίηση για όσα πετυχαίνει χωρίς να περιμένετε πάντα κάτι μεγαλύτερο ή καλύτερο.
  • Ελέγξτε το δικό σας άγχος και πανικό: πιστέψτε στις δυνατότητες και ικανότητες του παιδιού σας και επιτρέψτε του να έχει την αγωνία των πρώτων ημερών. Δεν είναι ανάγκη να πανικοβάλλεστε για το αν θα τα καταφέρει. Κάντε μαζί του τις προετοιμασίες για την έναρξη της σχολική χρονιάς, επισκεφθείτε μαζί του το χώρο του σχολείου, μιλήστε του για τις καινούριες εμπειρίες που το περιμένουν. Αντιμετωπίστε και εσείς την ιδέα του καινούριου με ενθουσιασμό και ευχάριστη προσμονή αντί για άγχος, πανικό και φόβο.
  • Συνεργαστείτε με τον δάσκαλο: συζητήστε μαζί του για το πώς βλέπει το παιδί στο σχολείο και ενημερώστε τον για τις σκέψεις και τις ανησυχίες σας. Προσπαθήστε να βρείτε τρόπους που θα ωφελήσουν το παιδί και θα το κάνουν να νιώθει όμορφα και ασφαλές και στα δυο περιβάλλοντα, στο σχολείο και στο σπίτι.

Να έχετε μια όμορφη, δημιουργική και ομαλή σχολική χρονιά!

τάνια

 

Άγχος αποχωρισμού των παιδιών τις πρώτες μέρες στο σχολείο

Να’μαστε λοιπόν στις αρχές και της φετινής σχολικής χρονιάς. Εδώ και ένα μήνα περίπου χτύπησε το πρώτο κουδούνι για ολόκληρη τη σχολική κοινότητα. Ανάμεσα σε μικρούς και μεγάλους μαθητές ξεχωρίζουμε τα πιτσιρίκια εκείνα που για πρώτη φορά πέρασαν το κατώφλι του σχολείου, που καλούνται να αντιμετωπίσουν μια διαφορετική καθημερινότητα, να εγκλιματιστούν και να συνηθίσουν τόσα πολλά καινούρια παιδάκια, καινούρια δασκάλα ή δάσκαλο, καινούρια μαθήματα, νέες γνώσεις και εμπειρίες. Στο άρθρο αυτό θα μιλήσουμε για το έντονο άγχος που βιώνουν ορισμένα παιδιά όταν έρχεται η ώρα να αποχωριστούν τη μαμά τους ή κάποιον σημαντικό άλλο και να παραμείνουν στο περιβάλλον του σχολείου.

Σκεφτείτε πώς νιώθουμε όλοι μας όταν βρεθούμε σε ένα άγνωστο περιβάλλον με ανθρώπους που δεν γνωρίζουμε. Θυμηθείτε τη δική σας πρώτη μέρα στο σχολείο. Τι συναισθήματα σας δημιουργήθηκαν; Το άγχος αποχωρισμού κορυφώνεται ανάμεσα στον 13ο και 24ο μήνα ζωής του παιδιού. Είναι μια φυσιολογική διεργασία που σηματοδοτεί τη σταδιακή ανεξαρτητοποίησή του και την ανάπτυξη δεσμών με περισσότερα άτομα εκτός των γονιών και των πολύ οικείων του προσώπων. Όταν όμως εκδηλώνεται με έντονες και ακραίες συμπεριφορές, δυσανάλογες με την ηλικία του παιδιού τη στιγμή που πρέπει να αποχωριστεί τη μητέρα του για να πάει στο σχολείο, ίσως να είναι σημάδι για επιπλέον προσοχή.

Το παιδί μπορεί να ξεσπάσει σε κλάματα, να αρχίσει να φωνάζει, να ζητάει επίμονα τη μητέρα του, να πετάει πράγματα προς το μέρος της ή προς το μέρος της δασκάλας, να «γαντζώνεται» από τη μαμά του ή να αρνείται πεισματικά να εισέλθει στο χώρο του σχολείου. Εκδηλώνει έντονο φόβο να μείνει μόνο του και ταυτόχρονα φοβάται μήπως συμβεί κάτι κακό τις ώρες που αυτό δεν είναι μαζί με τους γονείς του στο σπίτι. Συχνά παρατηρούμε και σωματικά συμπτώματα όπως πονοκεφάλους, πόνους στο στομάχι, στην κοιλιά, ναυτίες κ.α. Το να αγνοήσουμε τις ενδείξεις του παιδιού μπορεί να σημαίνει ότι το άγχος του θα εξελιχθεί μετέπειτα σε σχολική φοβία (για τη σχολική φοβία θα μιλήσουμε αναλυτικά σε επόμενο άρθρο) ή να παραμείνει στην ενήλικη ζωή του και να εκδηλώνεται σε αντίστοιχες περιπτώσεις αποχωρισμού.

Τι μπορούμε να κάνουμε για να εμπνεύσουμε εμπιστοσύνη και ασφάλεια στο παιδί;

Ας παραδεχτούμε ότι όσο άγχος βιώνει το παιδί τον πρώτο καιρό της σχολικής του ζωής άλλο τόσο νιώθουν οι γονείς. Πώς θα μείνει μόνο του; Πώς θα αντιδράσει; Πώς θα του φέρονται; Θα του αρέσει το καινούριο περιβάλλον; Θα προσαρμοστεί εύκολα; Αλλά και σκέψεις που συνοδεύονται από ενοχές….. Κάνω καλά που το αφήνω μόνο του; Είναι σωστό να φύγω ενώ το παιδί μου κλαίει; Μήπως πρέπει να αφιερωθώ αποκλειστικά σε αυτό;

  • Ακόμα και χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε τα παιδιά γίνονται αποδέκτες των συναισθημάτων και των σκέψεών μας. Προσπαθήστε, λοιπόν να ηρεμήσετε ώστε να μη μεταφέρετε το άγχος που νιώθετε στο παιδί.
  •  Δείξτε του ότι είστε διαθέσιμοι για εκείνο, ότι τα δικά του συναισθήματα έχουν προτεραιότητα. Μιλήστε μαζί του για το πώς νιώθει και ρωτήστε το πώς φαντάζεται την πρώτη μέρα στο σχολείο.
  • Προετοιμάστε το και απαντήστε στις ερωτήσεις του. Μπορείτε να του εξηγήσετε τι θα κάνει στο σχολείο, ότι θα βρίσκεται στον ίδιο χώρο με άλλα συνομήλικα παιδάκια που θα παίζουν και θα έχουν κοινές δραστηριότητες.
  • Περάστε του θετικές σκέψεις και μηνύματα, επιχειρήστε να του κινήσετε το ενδιαφέρον για τα καινούρια πράγματα που θα μάθει και προτείνετέ του όταν θα επιστρέφει στο σπίτι να σας περιγράφει τις καινούριες του εμπειρίες. Έτσι το παιδί θα νιώθει ικανοποίηση για τη νέα γνώση που μεταφέρει αλλά και εσείς μπορείτε να παρατηρείτε συναισθήματα και αντιδράσεις για το νέο του περιβάλλον.
  •  Αγοράστε μαζί του αυτά που χρειάζεται για το σχολείο ώστε να διαλέξει πράγματα που του αρέσουν και να συμμετέχει ενεργά στη διαδικασία προσαρμογής για την καινούρια πραγματικότητα. Ετοιμάστε μαζί τα πράγματα για την επόμενη μέρα.
  •  Διαβεβαιώστε το ότι το αγαπάτε και ότι θα πάτε να το πάρετε μόλις σχολάσει.

Οι αλλαγές και οι νέες καταστάσεις απαιτούν προσπάθεια προσαρμογής. Ιδιαίτερα όταν έχουμε να κάνουμε με παιδιά τα πράγματα χρειάζονται διαφορετικό χειρισμό, χρειάζεται να μιλήσουμε την ίδια γλώσσα, να καταλάβουν πως έχουν το δικαίωμα να αναρωτιούνται και να τους μάθουμε τον τρόπο να αντιμετωπίζουν τους φόβους τους. Δεν προσπαθώ να σας πείσω ότι είναι εύκολο, απλά να υπενθυμίσω ότι κανένας δεν μπορεί να το κάνει καλύτερα από ότι ο γονιός για το ίδιο του το παιδί.

Καλή σχολική χρονιά!

(Για την ιδέα του συγκεκριμένου άρθρου θα ήθελα να ευχαριστήσω την καθηγήτρια Γαλλικών και καλή φίλη κα Αθανασία Παπαχαρίση)

τάνια