Όταν τα παιδιά «δοκιμάζουν» τα όρια των γονιών

Μπροστά σε ένα μικρό παιδί τα κυρίαρχα συναισθήματα του γονέα είναι εκείνα της αγάπης, της στοργής, της φροντίδας, της συμπάθειας, της χαράς. Με την ίδια ευκολία, όμως, τα συναισθήματα αυτά μπορούν να μετατραπούν στιγμιαία σε εκνευρισμό, ένταση, φωνές και σπασμένα νεύρα. Η χαρά και η γαλήνη που προκαλούν τα παιδικά χαμόγελα δίνουν τη θέση τους στη κούραση και την εξάντληση. Η ψυχραιμία χάνεται και λίγες στιγμές ηρεμίας φαίνονται ως η μόνη λύση. Κρίνει αυτή η εναλλαγή συναισθημάτων την ποιότητα του γονέα; Πότε συμβαίνουν όλα αυτά; Είναι φυσιολογικό να σκεφτόμαστε έτσι; Τι μπορούμε να κάνουμε;

Όρια στη συμπεριφορά των παιδιών

Ένα παιδί που μεγαλώνει με όρια αναπτύσσει αίσθημα ασφάλειας και ανεξαρτησίας. Όσο περιοριστικός και να ακούγεται ο όρος μπορεί να δώσει στο παιδί την επιλογή να πειραματιστεί και να δοκιμάσει τις συνέπειες, αποκτώντας έτσι δική του άποψη και εξελίσσοντας το σε υπεύθυνο ενήλικα. Τα όρια δεν έχουν σκοπό να «πνίξουν» ή να πιέσουν το παιδί παρά να το βοηθήσουν να κατανοήσει τους κανόνες και να του παρέχουν την ασφάλεια που χρειάζεται για να πορευθεί. Δεν είναι απόλυτα και καλό είναι να προσαρμόζονται στις εκάστοτε συνθήκες. Είναι χρήσιμο τα όρια να είναι:

Η σημασία της διεκδικητικότητας

Η διεκδικητικότητα δεν είναι απλά μια συμπεριφορά, είναι ένας τρόπος ζωής που διατηρούμε απέναντι σε καταστάσεις και ανθρώπους και σχετίζεται με την ικανότητα του ατόμου να εκδηλώνει τα συναισθήματα και τις σκέψεις του, να εκφράζει τα δικαιώματά του χωρίς να παραβιάζει τις ίδιες ελευθερίες των άλλων. Ξεχωρίζει από την επιθετική συμπεριφορά που διακρίνεται από εκρήξεις θυμού, εχθρότητα και έλλειψη σεβασμού απέναντι στους άλλους, καθώς και από την παθητικότητα που χαρακτηρίζεται από έλλειψη αυτοσεβασμού, αδικαιολόγητους φόβους και στασιμότητα. Καλλιεργώντας τη διεκδικητική συμπεριφορά επιτυγχάνουμε αποτελεσματικότερη επικοινωνία ικανοποιώντας τις προσωπικές μας ανάγκες ενώ ταυτόχρονα σεβόμαστε τις επιθυμίες και τα δικαιώματα των άλλων.