Πώς να ζούμε το παρόν;

Τα άλυτα ζητήματα του παρελθόντος και η αγωνία για το μέλλον στέκονται, πολλές φορές, εμπόδια στο να ζούμε και να αντιλαμβανόμαστε το παρόν. Ξεχνάμε, όμως, οτι το παρόν είναι το μόνο που έχουμε. Το παρελθόν έχει φύγει και το μέλλον δεν έχει έρθει ακόμα. Χάνοντας το παρόν δεν καταφέρνουμε να διατηρήσουμε την επίγνωση των συναισθημάτων, των σκέψεων και των συμπεριφορών μας. Παρασυρόμενοι από άγχη και φόβους του παρελθόντος και του μέλλοντος αποφεύγουμε την αξία της στιγμής.

Εργασιακή εξουθένωση (Burnout)

Η εργασία καταλαμβάνει μεγάλο μέρος της καθημερινής μας ζωής και αποτελεί πολύ σημαντικό παράγοντα για τη διαμόρφωση της προσωπικότητάς μας. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, που όταν γνωρίζουμε κάποιον για πρώτη φορά, μια από τις πρώτες ερωτήσεις που του θέτουμε είναι «με τι ασχολείσαι;». Πρόκειται για μια πληροφορία που θα συμβάλλει στο να σχηματίσουμε την πρώτη εντύπωση για το άτομο. Όσο «δανείζουμε» χαρακτηριστικά από τον εαυτό μας στην εργασία μας και στο τρόπο που δουλεύουμε, άλλο τόσο «δανειζόμαστε» στοιχεία από την εργασία και εξελίσσουμε τη προσωπικότητά μας. Οι εμπειρίες, οι συνεργασίες, οι συνθήκες αλλά και το αντικείμενο της εργασίας μας επηρεάζουν τον χαρακτήρα μας, διαμορφώνουν την καθημερινότητά και τις επιλογές μας, κατανέμουν το χρόνο μας και συντελούν στο αίσθημα ικανοποίησης.

Βαθμοθηρία και άγχος εξετάσεων

Η εισαγωγή σε κάποιο Ανώτατο Εκπαιδευτικό Ίδρυμα αποτελούσε και αποτελεί κοινό στόχο και όνειρο της πλειοψηφίας γονέων και μαθητών. Η απόκτηση του πολυπόθητου Πανεπιστημιακού Πτυχίου θα εξασφάλιζε επαγγελματική αποκατάσταση, ανταγωνιστικότητα στον επαγγελματικό στίβο αλλά και κύρος, σεβασμό και κοινωνική αποδοχή. Μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα ο αριθμός των πτυχιούχων αυξήθηκε σημαντικά καθιστώντας την αξία του Πτυχίου ανεπαρκή και απαραίτητη την απόκτηση Μεταπτυχιακού ή ακόμα και Διδακτορικού Τίτλου. Σήμερα, προπτυχιακά και μεταπτυχιακά διπλώματα δεν εξασφαλίζουν απαραίτητα την είσοδο στον επαγγελματικό χώρο, όμως παραμένουν προτεραιότητα στις σκέψεις μαθητών και γονέων.

Άγχος

Το άγχος πηγάζει από το πρωταρχικό συναίσθημα του φόβου. Δημιουργείται όταν φοβόμαστε πως δεν θα πετύχουμε τους στόχους που θέσαμε, όταν φοβόμαστε ότι θα χάσουμε κάτι, ότι δεν θα είμαστε επιθυμητοί και αρεστοί από τους άλλους, ότι θα πληγωθούμε ή ότι θα χάσουμε τον έλεγχο του εαυτού και των πράξεων μας. Ανήκει στην κατηγορία των δυσάρεστων συναισθημάτων, αφού «καθρεφτίζεται» αρνητικά ακόμα και στο σώμα μας. Η καρδιά χτυπάει εντονότερα, το στομάχι σφίγγεται, τα χέρια ιδρώνουν, κουραζόμαστε εύκολα, είμαστε ανήσυχοι, υπερκινητικοί, αισθανόμαστε πονοκέφαλο, διαταράσσεται ο ύπνος και η διατροφή. Στην πραγματικότητα, όμως, κανένα συναίσθημα δεν είναι αρνητικό. Το στοιχείο που προκαλεί δυσφορία είναι η διαχείριση που κάνουμε στα συναισθήματά μας και ο βαθμός στον οποίο τα συναισθήματα έχουν επηρεάσει την ποιότητα της καθημερινότητάς μας.

Αναβλητικότητα

Αναβλητικότητα σημαίνει να καθυστερούμε, να αναβάλλουμε σκόπιμα κάτι το οποίο πρέπει ή χρειάζεται να γίνει. Μπορεί να σχετίζεται με οποιαδήποτε δραστηριότητα που μας φαίνεται κουραστική, βαρετή, φορτική. Έχει συμβεί σε όλους κάποιες φορές να καθυστερούμε ή να αναβάλλουμε την ολοκλήρωση κάποιας δουλειάς. Τα άτομα, όμως, που χαρακτηρίζονται ως «αναβλητικά» τείνουν να αναβάλλουν συστηματικά ακόμα και καθημερινές δραστηριότητες καθιστώντας δυσλειτουργική την οργάνωση της ζωής τους. Όλα όσα έχουν να κάνουν συσσωρεύονται προκαλώντας τους επιπλέον πίεση και άγχος, δυσκολεύουν τις δραστηριότητές τους και συχνά τους καθιστούν αναξιόπιστους απέναντι στους άλλους, τους φορτίζουν με τύψεις και αίσθημα ανεπάρκειας.

Η κατάθλιψη των γιορτών

Όταν μιλάμε για «κατάθλιψη των γιορτών» ακούγεται οξύμωρο εφόσον από τη μια γιορτάζουμε κάτι και από την άλλη εμφανίζεται κατάθλιψη. Πώς γίνεται να νιώθουμε θλίψη μέσα σε ένα εορταστικό κλίμα; Και γιατί όταν μιλάμε για «κατάθλιψη ή μελαγχολία των Γιορτών» αναφερόμαστε κατά κύριο λόγο στις γιορτές των Χριστουγέννων; Μήπως αυτή ακριβώς η χαρά που πρέπει να νιώθουμε τα Χριστούγεννα είναι υπαίτια για τα δυσάρεστα συναισθήματα που πραγματικά νιώθουμε; Πολλοί άνθρωποι απεχθάνονται τις Γιορτές και ανυπομονούν να περάσουν για να επανέλθουν στους κανονικούς τους ρυθμούς. Ας δούμε παρακάτω που οφείλεται αυτή η αρνητική διάθεση αλλά και πώς μπορούμε να την καταπολεμήσουμε.

Διαχείριση στρες

Το στρες είναι το πιο κοινό και καθημερινό πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε όλοι μας. Πόσες φορές δεν νιώσατε να εξαντλήστε από τις απαιτήσεις της καθημερινότητας; Να πρέπει να τα προλάβετε όλα; Να σας πιάνει πανικός και μόνο στην ιδέα κάποιων υποχρεώσεων; Συχνά νιώθουμε κατάκοποι, θέλουμε να ξεκουραστούμε, να χαλαρώσουμε, όμως οι υποχρεώσεις δεν μας το επιτρέπουν. Οι καταστάσεις και το άγχος επιβίωσης πιέζουν με αποτέλεσμα τα νεύρα, η κούραση, οι πονοκέφαλοι, ο πανικός να κάνουν την εμφάνισή τους. Το στρες μας αφορά όλους γιατί όλοι αγχωνόμαστε κάποια στιγμή, όμως κάθε άνθρωπος το εκφράζει με διαφορετικούς τρόπους.

Άγχος αποχωρισμού των παιδιών τις πρώτες μέρες στο σχολείο

Να’μαστε λοιπόν στις αρχές και της φετινής σχολικής χρονιάς. Εδώ και ένα μήνα περίπου χτύπησε το πρώτο κουδούνι για ολόκληρη τη σχολική κοινότητα. Ανάμεσα σε μικρούς και μεγάλους μαθητές ξεχωρίζουμε τα πιτσιρίκια εκείνα που για πρώτη φορά πέρασαν το κατώφλι του σχολείου, που καλούνται να αντιμετωπίσουν μια διαφορετική καθημερινότητα, να εγκλιματιστούν και να συνηθίσουν τόσα πολλά καινούρια παιδάκια, καινούρια δασκάλα ή δάσκαλο, καινούρια μαθήματα, νέες γνώσεις και εμπειρίες. Στο άρθρο αυτό θα μιλήσουμε για το έντονο άγχος που βιώνουν ορισμένα παιδιά όταν έρχεται η ώρα να αποχωριστούν τη μαμά τους ή κάποιον σημαντικό άλλο και να παραμείνουν στο περιβάλλον του σχολείου.