Προσεγγίζοντας τον έφηβο: πώς να συμπεριφερθώ; (πρώτο μέρος)

imagesΗ εφηβεία είναι μια περίοδος στη ζωή του ατόμου, που στο άκουσμά της και μόνο, προκύπτουν ποικίλες σκέψεις και συναισθήματα, τόσο από τους έφηβους όσο και από γονείς και εκπαιδευτικούς. Προκαλείται άγχος και φόβος για το πώς θα τη βιώσουν οι ίδιοι, πώς θα την αντιμετωπίσουν, πώς θα βρουν διόδους επικοινωνίας μεταξύ τους. Οι γονείς, συχνά, αγωνιούν για τα εφόδια που θα δώσουν στον έφηβο ώστε να μην κινδυνέψει, να μην πληγωθεί, να μην απομακρυνθεί από τους στόχους του, να μπορέσει να αντιμετωπίσει τις δυσκολίες καθώς σταδιακά ανεξαρτητοποιείται και φεύγει από τη δική τους προστασία.

Continue reading →

Πώς να ζούμε το παρόν;

557765_485910618140029_1635352864_nΤα άλυτα ζητήματα του παρελθόντος και η αγωνία για το μέλλον στέκονται, πολλές φορές, εμπόδια στο να ζούμε και να αντιλαμβανόμαστε το παρόν. Ξεχνάμε, όμως, οτι το παρόν είναι το μόνο που έχουμε. Το παρελθόν έχει φύγει και το μέλλον δεν έχει έρθει ακόμα. Χάνοντας το παρόν δεν καταφέρνουμε να διατηρήσουμε την επίγνωση των συναισθημάτων, των σκέψεων και των συμπεριφορών μας. Παρασυρόμενοι από άγχη και φόβους του παρελθόντος και του μέλλοντος αποφεύγουμε την αξία της στιγμής. Continue reading →

Τρίτη Ηλικία: αλλαγές, θετική οπτική και ποιότητα ζωής

Ο άνθρωπος σε κάθε περίοδο της ζωής του βιώνει σωματικές, κοινωνικές και ψυχολογικές αλλαγές. Η διαδικασία αυτή αποτελεί μέρος της εξέλιξης, η οποία συνεχίζει να υπάρχει, στο βαθμό που το επιτρέπουμε, κάθε στιγμή της ζωής μας. Οι αλλαγές, συνήθως, μας τρομάζουν γιατί αποτελούν την αρχή μιας νέας, άγνωστης κατάστασης. Συνοδεύονται απο δυσκολία αποδοχής και φόβο για το άγνωστο. Πρόκειται, όμως, για αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής που μας χαρίζει γνώσεις και εμπειρίες.

Continue reading →

Η ανάγκη της αποδοχής

blog-εικόνα-αποδοχήΟι άλλοι…και κυρίως οι σημαντικοί άλλοι λειτουργούν ως καθρέφτης του εαυτού μας. Μέσα από τις σχέσεις που κάθε άτομο δημιουργεί, φανερώνονται στοιχεία της δικής του προσωπικότητας, του συστήματος αξιών του, των προσδοκιών του, της αυτοεικόνας του. Η ανάγκη για αποδοχή και επιβεβαίωση αποτελεί για πολλούς σημαντικό ζήτημα, καθώς η αίσθηση του «ανήκειν» βρίσκεται μέσα στην ανθρώπινη φύση μας.

Η αίσθηση αυτή είναι εντελώς φυσιολογική, καθώς ο άνθρωπος αποτελεί κοινωνικό όν και σε όλους αρέσει να δέχονται επιβράβευση και αποδοχή. Ορισμένες φορές, όμως, η ανάγκη για αποδοχή γίνεται τόσο ισχυρή που το άτομο οδηγείται σε συμπεριφορές με σκοπό τη διεκδίκηση έγκρισης από τους άλλους αγνοώντας τα δικά του όρια και επιθυμίες. Η οποιαδήποτε ματαίωση είναι ικανή να καταστρέψει την αυτοεκτίμησή του και μπορεί να φτάσει σε σημείο που αδυνατεί να αναγνωρίσει τα «θέλω» και τις ανάγκες του.

Continue reading →

Προσέγγιση παιδιών με Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητα (ΔΕΠ-Υ/ΔΕΠ)

blog-εικόνα-ΔΕΠ-ΥΗ Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητα (ΔΕΠ-Υ) χαρακτηρίζεται από διάσπαση προσοχής, παρορμητικότητα και υπερκινητικότητα. Η έλλειψη προσοχής αποτελεί τη βάση της ΔΕΠ καθώς δεν είναι απαραίτητο να συνοδεύεται από υπερκινητικότητα. Για να διαγνωστεί ένα παιδί με ΔΕΠ-Υ χρειάζεται η παρουσία των παραπάνω χαρακτηριστικών σε περισσότερες από μια πτυχές της καθημερινότητάς του (π.χ. στο σχολείο και στο σπίτι), επιμονή των συμπτωμάτων στο χρόνο, να υπερισχύουν σε σχέση με άλλες συμπεριφορές, όπως επίσης και λεπτομερής έλεγχος διεπιστημονικής ομάδας, καθώς είναι πολύ πιθανό να οφείλονται σε διαφορετικές αιτίες ή να μην αναγνωρίζεται ο ακριβής τύπος της διαταραχής.

Τα συνηθέστερα χαρακτηριστικά που παρουσιάζει ένα παιδί με ΔΕΠ-Υ όσον αφορά στην ελλειμματική προσοχή εστιάζονται στην αδυναμία συγκέντρωσης και στη διάσπαση της προσοχής του απο εξωτερικά ερεθίσματα. Αποσπάται εύκολα και αφαιρείται, δείχνει να ονειροπολεί ή δυσκολεύεται να οργανώσει τα καθήκοντά του. Όσον αφορά στην παρορμητικότητα ενδέχεται το παιδί να εκφράζεται ή να ενεργεί αυθόρμητα χωρίς να ελέγχει τις αρνητικές συνέπειες και τους κινδύνους. Τέλος, στα πλαίσια της υπερκινητικότητας παρουσιάζεται ιδιαίτερα κινητικό και δραστήριο αδυνατώντας να μείνει καθισμένο ή ακίνητο για πολλή ώρα, αλλάζει συνεχώς δραστηριότητες και είναι ανυπόμονο.

Η παρουσία της ΔΕΠ-Υ όταν δε διαγνωστεί είναι πολύ πιθανό να προκαλέσει προβλήματα συμπεριφοράς, χαμηλή αυτοεκτίμηση ή χαμηλές σχολικές επιδόσεις. Το παιδί ίσως δυσκολεύεται στη συνεργασία με συνομηλίκους, παραμένει ανυπόμονο και βιάζεται να ικανοποιήσει τις ανάγκες του ή να αλλάξει δραστηριότητα. Η επιμονή των άλλων να παραμείνει σε ένα σημείο, να μην αφαιρείται, να μην είναι απρόσεκτος, να μην καθυστερεί, να είναι επιμελής, πράγματα που δυσκολεύεται να κάνει, προκαλούν αισθήματα απόρριψης, θλίψης και απομόνωσης. Η αδυναμία συγκέντρωσης στη μελέτη όπως και οι δυσκολίες στην απομνημόνευση ενδέχεται να οδηγήσουν σε χαμηλότερη σχολική επίδοση. Για την αποτελεσματικότερη λειτουργικότητα των παιδιών με ΔΕΠ-Υ και την αποφυγή ενοχικών αισθημάτων αποδεικνύεται απαραίτητη η συνεργασία γονέων και εκπαιδευτικών.

Πώς μπορούμε να προσεγγίσουμε ένα παιδί με ΔΕΠ-Υ;

  • Επιμείνετε σε σαφείς, σύντομες και κατανοητές οδηγίες: διατηρήστε την ψυχραιμία σας και μιλήστε με ήρεμη φωνή. Δώστε προσοχή στην απλότητα και τη συντομία. Θα μπορούσατε να ζητήσετε από το παιδί να επαναλάβει ή να το ρωτήσετε αν υπάρχει κάτι που δεν κατάλαβε. Προσπαθήστε να φανείτε υποστηρικτικοί για να του δώσετε την ευκαιρία να εκφραστεί χωρίς ντροπή ή φόβο.
  • Φροντίστε να επιβραβεύετε το παιδί: μη ξεχνάτε οτι σε όλους αρέσει η αποδοχή και η επιβράβευση. Το αίσθημα ικανοποίησης μας οδηγεί στην επανάληψη της ίδιας συμπεριφοράς. Θυμηθείτε να επιβραβεύετε τα παιδιά ακόμα και όταν πρόκειται για ένα μικρό κατόρθωμα. Θα επιδιώξουν να το επαναλάβουν και θα κατανοήσουν έμπρακτα την αξία της θετικής αυτοεικόνας.
  • Επιλέξτε τη θετική πλευρά των καταστάσεων: τις περισσότερες φορές δίνουμε έμφαση σε συμπεριφορές ή καταστάσεις που δεν μας αρέσουν. Τονίζουμε στα παιδιά αυτό που δεν πρέπει να κάνουν. Προσπαθήστε να τους εξηγήσετε απλά και κατανοητά τι είναι αυτό που πρέπει να κάνουν παρά αυτό που δεν πρέπει. Είναι προτιμότερο να ακολουθούν θετικές οδηγίες από το να αποθαρρύνονται ακούγοντας συνεχώς τι δεν έκαναν σωστά.
  • Μείνετε σταθεροί στις θέσεις και τις υποσχέσεις σας: η σταθερότητα δημιουργεί αίσθημα ασφάλειας ενώ ταυτόχρονα αποφεύγετε να μπερδέψετε το παιδί με συνεχείς αλλαγές και τροποποιήσεις.
  • Οργανώστε το χώρο μελέτης με τρόπο που να μην αποσπάται η προσοχή του παιδιού: τα πολλά αντικείμενα, η τηλεόραση, ο υπολογιστής, τα παιχνίδια αποτελούν ερεθίσματα που εύκολα μπορούν να αποσπάσουν τη προσοχή του παιδιού. Φροντίστε να υπάρχει ηρεμία και βοηθήστε να συγκεντρώσει κοντά του ότι χρειάζεται πριν ξεκινήσει τη μελέτη.
  • Προσπαθήστε να διαχειριστείτε λειτουργικά τον χρόνο διδάσκοντας το ίδιο στο παιδί: σκεφτείτε οτι τόσο οι δικές σας υποχρεώσεις όσο και των παιδιών είναι αυξημένες και απαιτητικές. Η διατήρηση του προγράμματος θα σας βοηθήσει να ανταπεξέλθετε στις απαιτήσεις αλλά μη ξεχνάτε το δικαίωμα του ελεύθερου χρόνου και της χαλάρωσης. Ενθαρρύνετε τα παιδιά να κάνουν συχνά διαλείμματα και να ανακαλύψουν διεξόδους που τους ευχαριστούν, τους χαλαρώνουν, τους χαροποιούν. Φροντίστε τον εαυτό σας βρίσκοντας τις δικές σας στιγμές χαράς. Αποτελείτε πρότυπο για τα παιδιά αλλά κυρίως το δικαιούστε.
  • Εντάξτε τα ενδιαφέροντά του στη μαθησιακή διαδικασία και αξιοποιήστε την ποικιλία των διδακτικών μέσων: για να εστιάσει το παιδί την προσοχή του σε κάποιο διδακτικό αντικείμενο είναι απαραίτητο να κεντρίζει το ενδιαφέρον του. Χρησιμοποιήστε πράγματα που του αρέσουν βασισμένοι στις προτιμήσεις του. Συνδέστε το αντικείμενο μάθησης με γεγονότα, παιχνίδια, δραστηριότητες προκειμένου να λειτουργήσει συνδυαστικά στη μνήμη του. Κερδίστε την προσοχή του με κινήσεις, έμφαση, ιστορίες, μουσική, παιχνίδι ρόλων αξιοποιώντας όλες τις αισθήσεις.
  • Διατηρήστε καλή επικοινωνία με το παιδί: η βλεμματική επαφή όπως και το στοργικό άγγιγμα ενισχύουν την εκδήλωση ενδιαφέροντος με μη λεκτικό τρόπο. Από την άλλη, επιδιώκετε να κρατήσετε εστιασμένη την προσοχή του παιδιού.
  • Συζητήστε μαζί του και ανακαλύψτε τις προτάσεις του: δώστε του τη δυνατότητα να έχει λόγο και άποψη για τα ενδιαφέροντά του αλλά και για τις δραστηριότητες. Μπορείτε να του αναθέσετε δουλειές οριοθετώντας το χρόνο και τη διαδικασία που πρέπει να ακολουθηθεί. Ρωτήστε τη γνώμη του και ζητήστε να σας προτείνει τρόπους που θα του άρεσαν.
  • Εμπιστευτείτε τις δυνατότητές του: επιδιώξτε να αναγνωρίσετε την αξία της προσπάθειας χωρίς να εστιάζετε πάντα στο αποτέλεσμα. Άλλωστε κάθε βήμα είναι σημαντικό για την εξέλιξη, την επιτυχία, την εκμάθηση. Υπενθυμίστε στο παιδί οτι είστε δίπλα του αλλά δώστε του την ευκαιρία και τη δυνατότητα να πιστέψει στον εαυτό του. Αφήστε το να διαβάσει ή να κάνει τις εργασίες του μόνο του αποδεικνύοντας οτι κάθε άνθρωπος πορεύεται με τη μοναδικότητα της διαφορετικότητάς του και όχι με λιγότερες ή περισσότερες ικανότητες.

Καλή δύναμη και καλή σχολική χρονιά!

tmp_20256-tania-signature-3541-1272596500

Ο ρόλος της ψυχολογίας στη Σκλήρυνση Κατά Πλάκας

blog-εικόνα-ΣΚΠΗ Σκλήρυνση Κατά Πλάκας (ΣΚΠ) είναι ένα αυτοάνοσο νόσημα του κεντρικού νευρικού συστήματος (εγκέφαλος και νωτιαίος μυελός) κατά την εξέλιξη του οποίου το ανοσοποιητικό σύστημα επιτίθεται στο περίβλημα των νεύρων (μυελίνη) προκαλώντας απομυελίνωση (καταστροφή του). Ως αποτέλεσμα της παραπάνω βλάβης δεν μεταφέρονται σωστά τα μηνύματα για την ολοκλήρωση ορισμένων λειτουργιών όπως είναι για παράδειγμα η βάδιση, η ισορροπία, ο συντονισμός των κινήσεων κτλ.  Η εμφάνιση της ασθένειας τοποθετείται μεταξύ των ηλικιών 20 και 40, ενώ έχει παρατηρηθεί οτι προσβάλλει σε μεγαλύτερο ποσοστό τις γυναίκες σε σχέση με τους άντρες.

Τα συμπτώματα ποικίλλουν και διαφέρουν από άτομο σε άτομο καθώς εξαρτώνται από τη περιοχή του νευρικού συστήματος που έχει προσβληθεί. Τα συχνότερα ενοχλήματα που παρουσιάζονται σχετίζονται με οπτικά, κινητικά και αισθητηριακά φαινόμενα. Συνεπώς, ενδέχεται να παρατηρηθεί αίσθημα κόπωσης, μυϊκή αδυναμία, μουδιάσματα στα άκρα, διαταραχή της ισορροπίας ή της όρασης, ακράτεια ούρων ή στυτική δυσλειτουργία, συναισθηματικές και νοητικές διαταραχές (εξασθένηση της μνήμης, διαταραχή της ομιλίας, αλλαγές στη διάθεση).

Ο ψυχολογικός παράγοντας παίζει σημαντικό ρόλο τόσο στην εξέλιξη της νόσου, όσο και στη ποιότητα ζωής και τη λειτουργικότητα του ατόμου. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, οτι η πρώτη εκδήλωση της νόσου μπορεί να εμφνανιστεί μετά από έντονη ψυχοσυναισθηματική πίεση ή περίοδο μεγάλου άγχους. Οι έντονες ψυχολογικές διακυμάνσεις και εντάσεις ενδέχεται να παίξουν εξίσου σημαντικό ρόλο σε περιόδους υποτροπής ή επιδείνωσης της νόσου.
Ποιά είναι τα πρώτα συναισθήματα μετά τη διάγνωση της ΣΚΠ;
Όπως κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός και ανεπανάληπτος, έτσι έχει τον δικό του ξεχωριστό τρόπο έκφρασης και αντίδρασης στις καταστάσεις. Συνεπώς, αναφέρουμε ενδεικτικά τις συνηθέστερες συναισθηματικές αντιδράσεις, χωρίς αυτό να σημαίνει οτι κάθε άτομο βιώνει με τον ίδιο τρόπο ή την ίδια προτεραιότητα συναισθήματα και σκέψεις στο άκουσμα μιας ιατρικής διάγνωσης.
Αρχικά το άτομο ενδέχεται να σοκαριστεί με αποτέλεσμα να βιώνει άρνηση της κατάστασης. Οι άνθρωποι έχουμε την τάση να θεωρούμε τον εαυτό μας άτρωτο όσο είμαστε υγείς, γεγονός που μας επιτρέπει να ζούμε χωρίς τη διαρκή παρουσία του φόβου. Η αρχική άρνηση μιας ασθένειας, το συναισθηματικό «μούδιασμα» όπως συχνά περιγράφεται, παρέχει τη δυνατότητα στον εγκέφαλο να επεξεργαστεί τα νέα δεδομένα και να αντέξει τον ψυχικό πόνο που προκαλούν. Φανταστείτε αυτή τη ψυχική διεργασία όπως τη στιγμή που χτυπάμε κάποιο σημείο του σώματος και μεσολαβούν μερικά δευτερόλεπτα μέχρι να νιώσουμε τον πόνο.
Ο φόβος, η απελπισία και η απόγνωση είναι τα συναισθήματα που ακολουθούν. Ερωτήματα όπως «τι έχω;» «κινδυνεύει η ζωή μου;» «από που προκλήθηκε;» «τι θα μου συμβεί;» «τι πρέπει να κάνω;» κατακλύζουν τη σκέψη αναζητώντας απαντήσεις. Ο θυμός και η απορία «γιατί σε μένα» είναι πολύ πιθανό να εμφανιστούν. Σε άλλες περιπτώσεις παρατηρούνται ενοχικά συναισθήματα που εκφράζονται μέσα από σκέψεις όπως «δε φρόντιζα αρκετά τον εαυτό μου» «τι έκανα λάθος;» ή ακόμα και μέσω της ανησυχίας για το τι πρόκειται να συμβεί «θα γίνω βάρος στους δικούς μου» «δεν είναι υποχρεωμένοι να με αντέχουν», προκαλείται ανησυχία για την οικονομική επιβάρυνση κτλ.
Εμφανίζονται συναισθήματα θλίψης και ανασφάλειας που πυροδοτούνται από μια διαφορετική και περισσότερο δυσάρεστη πραγματικότητα αλλά και από το φόβο για το άγνωστο. Η αγωνία της εγκατάλειψης ή ακόμα και της επιβάρυνσης του συγγενικού-οικογενειακού περιβάλλοντος προκαλεί ανασφάλεια για το μέλλον. Η αλλαγή στο τρόπο ζωής ενδέχεται να αποτελέσει πλήγμα για την αυτοεκτίμηση του ατόμου που καλείται να επαναπροσδιορίσει στόχους, σχέδια, δραστηριότητες, συναισθήματα, σχέσεις.
Πως μπορούμε να φροντίσουμε τη ψυχική μας υγεία;

  • Επιτρέψτε στα συναισθήματά σας να εκφραστούν: αποφύγετε να αποκρύψετε τα συναισθήματά σας και να προσπαθείτε να φανείτε «δυνατοί». Η έκφραση όσων νιώθετε δεν σας καθιστά αδύναμους αλλά δίνει στον εαυτό σας τη δυνατότητα να βιώσει ότι χρειάζεται προκειμένου να αποδεχθεί και να συμφιλιωθεί με την αλλαγή.
  • Φροντίστε να ενημερωθείτε επαρκώς για την ΣΚΠ: η πλήρης και εξατομικευμένη ενημέρωση θα σας δώσει τη δυνατότητα να απαντήσετε στα ερωτήματα που σας κατακλύζουν και να ενημερωθείτε για τη φύση και την εξέλιξη της νόσου. Το άγνωστο προκαλεί αγωνία, αμφιβολίες και άγχος.
  • Απευθυνθείτε σε άτομα με τα οποία νιώθετε οικεία και μπορείτε να εκφραστείτε ειλικρινά: η κατανόηση και η υποστήριξη τους θα σας ωφελήσουν πολύ περισσότερο από την κριτική και τη δυσπιστία όσων δεν σας καταλαβαίνουν.
  • Φροντίστε τον εαυτό σας: προσπαθήστε να εντάξετε ήπια άσκηση στην καθημερινότητά σας σύμφωνα με τις προσωπικές σας ανάγκες και δυνατότητες. Εκτός από τη διατήρηση της φυσικής σας κατάστασης, η άσκηση συμβάλλει στην εκτόνωση και διαχείριση του στρες. Επιδιώξτε να εκμεταλλευτείτε το φως της μέρας και να κάνετε έναν περίπατο εκτός σπιτιού. Ασχοληθείτε με τη διατροφή σας, «θωρακίστε» τον οργανισμό σας και δώστε του την ενέργεια που χρειάζεται.
  • Πάρτε το χρόνο που σας χρειάζετε: αναγνωρίστε στον εαυτό σας το δικαίωμα να επεξεργαστεί και να συνειδητοποιήσει τα καινούρια δεδομένα. Κάθε άνθρωπος έχει τους δικούς του ρυθμούς και τις προσωπικές του εσωτερικές διεργασίες.
  • Προσπαθήστε να διακρίνετε τη θετική πλευρά της κατάστασης: γνωρίστε καλύτερα τον εαυτό σας. Θέστε τα όρια σας σε παράλογες απαιτήσεις δικές σας και των άλλων, δεν είναι υποχρεωτικό να λέτε σε όλα «ναι». Κατανοήστε τη διαφορετικότητα και προσπαθήστε να αποδεχτείτε οτι η ζωή κάθε ατόμου αξίζει γιατί είναι μοναδική και δεν επιδέχεται συγκρίσεις. Οι αλλαγές στη ζωή δεν είναι εύκολες είναι όμως εφικτές και καταφέρνουν να μας εξελίξουν.
  • Αναζητήστε νέους δημιουργικούς τρόπους απασχόλησης: η ΣΚΠ δε σταματά τη ζωή, αλλάζει τον τρόπο με τον οποίο ζείτε. Ανακαλύψτε ταλέντα και δεξιότητες που πιθανά μέχρι τώρα δε γνωρίζατε. Εστιάστε στα ενδιαφέροντα σας και στα πράγματα που σας προσφέρουν ευχαρίστηση.
  • Σκεφτείτε το ενδεχόμενο συμμετοχής σε ομάδες και συλλόγους αλληλοβοήθειας ατόμων με σκλήρυνση κατά πλάκας: προσπαθήστε να συμμετέχετε σε ομάδες όπου θα μοιράζεστε και θα μεταφέρετε τις εμπειρίες σας. Η συναναστροφή με άλλα άτομα που παρουσιάζουν παρόμοιες δυσκολίες θα σας ανακουφίσει, ενώ ταυτόχρονα μπορείτε να αποτελέσετε έμπνευση για κάποιους άλλους.
  • Ζητήστε υποστήριξη και βοήθεια όποτε τη χρειάζεστε: το να αναγνωρίζετε τις ανάγκες σας είναι ένδειξη δύναμης. Το να δέχεστε υποστήριξη είναι ένδειξη σεβασμού στις ανάγκες σας. Το να φροντίζετε τον εαυτό σας είναι ένδειξη αγάπης.

 

Να είστε καλά!

Για την πολύτιμη βοήθεια και συνεργασία ευχαριστώ θερμά τον Ειδικό Νευρολόγο κ.Κερασνούδη Αντώνη

tmp_20256-tania-signature-3541-1272596500

Περί εμπιστοσύνης…

image

Η εμπιστοσύνη αποτελεί απαραίτητο συστατικό μιας ουσιαστικής σχέσης. Για να καταφέρουμε να συνδεθουμε συναισθηματικά με άλλα άτομα απαιτείται να αναλάβουμε το ρίσκο που εμπεριέχεται στην έννοια της εμπιστοσύνης, καθώς σε κάθε ανθρώπινη σχέση υπάρχει η πιθανότητα να πληγωθούμε και να νιώσουμε προδομένοι. Αυτός ο φόβος μας αποτρέπει συχνά απο το να εκφράσουμε ελεύθερα τα συναισθήματα μας, να νιώσουμε, να δεθούμε , να ανοιχτούμε σε άλλους ανθρώπους.

Τι συμβαίνει όταν γινόμαστε δύσπιστοι προκειμένου να προστατευτούμε απο μια πιθανή προδοσία; Σε εκείνη τη περίπτωση αυξανουμε το αίσθημα μοναξιάς. Απο τη μια πλευρά, πρόκειται για έναν μηχανισμό άμυνας που σκοπό έχει να μας προστατέψει από επιπλέον πόνο και αρνητικά συναισθήματα. Απο την άλλη, όμως, ο εγκλωβισμός σε μια τέτοια αμυντική στάση θα λειτουργήσει ως τροχοπέδη στην ευτυχία μας. Επιλέγουμε τη συναισθηματική απομόνωση προκειμένου να μην ξαναρισκάρουμε τις ψυχικές και συναισθηματικές ισορροπίες μας.

Αν μπορούσαμε, λοιπόν, να δημιουργήσουμε μια νοητή ευθεία στα ένα άκρο θα βρισκόταν ο φόβος και στο άλλο η εμπιστοσύνη. Κανένα απο τα δυο δε μπορεί να σταθεί μόνο του. Ο υπερβολικός φόβος μπορεί να μας καθηλώσει αποτρέποντας μας απο το να απολαμβάνουμε τη ζωή, ενώ η «τυφλή» εμπιστοσύνη θα σήμαινε αποδοχή καταστάσεων και συμπεριφορών χωρίς απαραίτητα την απόδειξη της αξιοπιστίας τους. Κάθε συναίσθημα έχει σκοπό να μας ενημερώνει για τις εσωτερικές μας διεργασίες. Φανταστείτε πώς θα αντιδρούσαμε αν δε νιωθαμε ποτέ φόβο αλλά και πώς θα ζούσαμε χωρίς καθόλου εμπιστοσύνη!

Μπορουμε να ξαναεμπιστευτούμε;

  • Κατανοηστε οτι η εμπιστοσύνη αποτελεί δικαίωμα: προσπαθήστε να προστατέψετε αυτό το συναίσθημα που θα σας βοηθήσει να νιώσετε την ουσία των ανθρώπινων σχέσεων.
  • Ανακαλυψτε τη δύναμη της συγχώρεσης: συγχώρεση δε σημαίνει οτι δικαιολογείτε ή ξεχνάτε αυτό που σας πόνεσε. Σημαίνει οτι κατάφερνετε να ξεπέρασετε το θυμό σας.
  • Τολμηστε να εμπιστευτείτε και εκφράσετε τα συναισθήματα σας: προτιμηστε να συνδεθείτε συναισθηματικά με άλλα άτομα ακόμα και αν έχετε πληγωθεί στο παρελθόν. Είναι προτιμότερο να ζειτε τις ομορφιές της ζωής ακόμα και όταν διακρίνονται μέσα απο δυσκολίες παρα να παγώσετε τα συναισθήματά σας και να εγκλωβιστείτε στη μοναξιά. Άλλωστε, τίποτα δεν θα ήταν ίδιο αν όλα πήγαιναν όπως τα προγραμματισατε.
  • Ακούστε το «συγνώμη» ή ζητήστε συγνώμη αν εσείς προδοσατε την εμπιστοσύνη κάποιου άλλου: προσπαθήστε να μείνετε στην ουσία και να αποφύγετε τις δικαιολογίες. Σίγουρα υπήρξαν λόγοι που σας οδήγησαν σε μια συμπεριφορά, όμως αυτό που έχει σημασία στο παρόν είναι όσα σας δίδαξε το «λάθος» σας και η δύναμη να το αποδεχθείτε.
  • Αποφασιστε να χτίσετε σχέσεις με εμπιστοσύνη: η εμπιστοσύνη δεν απαιτείται, δεν είναι δεδομένη. Χτίζεται και κερδίζεται. Αποτελεί μια απόφαση που σηματοδοτεί την έναρξη μιας διαδικασίας. Ένας μηχανισμός που θα σας βοηθήσει να ζείτε και να σχετιζεστε πιο ουσιαστικά.

Να είστε καλά και να πιστεύετε στα συναισθήματα σας!

image