Παιδί και επιβράβευση

Πολλές φορές πιστεύουμε ότι το να ζητάμε όλο και περισσότερα από ένα παιδί έχει σαν αποτέλεσμα να το κινητοποιήσουμε για να θέτει συνεχώς νέους στόχους και να τους πραγματοποιεί. Θεωρούμε ότι λέγοντας του «μπράβο» θα επαναπαυθεί και θα σταματήσει την προσπάθεια για την επίτευξη τους. Ίσως πιστέψει ότι έφτασε το μέγιστο των δυνατοτήτων του και δεν χρειάζεται να συνεχίσει. Ικανοποίησε τους σημαντικούς άλλους, κέρδισε την αποδοχή τους άρα μπορεί να χαλαρώσει. Είναι όμως έτσι; Πόσο δίκαιη και πραγματικά εποικοδομητική είναι αυτή η θέση για τα παιδιά; Καταφέρνουμε πράγματι να τα κινητοποιήσουμε και να τους δώσουμε τη δυνατότητα να είναι τα ίδια υπεύθυνα για τις επιλογές τους;

Η επικοινωνία στο ζευγάρι

Για να επιτευχθεί η επικοινωνία είναι απαραίτητο να πληρούνται ορισμένες προϋποθέσεις. Εκτός από την βασική προϋπόθεση, να υπάρχει δηλαδή ομιλητής και συνομιλητής, εξίσου σημαντικά είναι άλλα στοιχεία που καθορίζουν αν τελικά θα μεταφερθεί το μήνυμα και αν θα συνεχίσει να έχει την ίδια σημασία. Ο χρόνος που θα επιλέξουμε να επικοινωνήσουμε με τον συνομιλητή μας (π.χ. αν βιαζόμαστε και πρέπει να πούμε κάτι γρήγορα, αν είναι αργά το βράδυ και ο συνομιλητής μας είναι κουρασμένος), οι συνθήκες που θα επικρατούν (π.χ. εξωτερικός χώρος, θόρυβος, αν ακούνε άλλα άτομα) αλλά και ο τρόπος με τον οποίο θα απευθυνθούμε σε κάποιον (π.χ. αν είμαστε εκνευρισμένοι, απαιτητικοί, πιεστικοί) καθορίζουν την επιτυχία ή την αποτυχία της επικοινωνίας και τη διατήρηση ή μη του μηνύματος που στέλνουμε.

Διαχείριση χρόνου για παιδιά. Πώς μαθαίνουν ότι είναι τα ίδια υπεύθυνα για τις υποχρεώσεις τους;

Ο χρόνος είναι πολύτιμος και στην καθημερινότητά μας πολλές φορές αποδεικνύεται ελάχιστος. Έχουμε τόσα πράγματα να προλάβουμε που δύσκολα τα καταφέρνουμε. Ακόμα και τα παιδιά εργάζονται πολύ σκληρά, αφού το πρωί πηγαίνουν σχολείο και όλη την υπόλοιπη μέρα την αφιερώνουν σε εξωσχολικές δραστηριότητες. Η σωστή διαχείριση του χρόνου μας γλιτώνει από μεγάλο ποσοστό άγχους και μας κάνει αξιόπιστους απέναντι στους άλλους. Τα παιδιά μαθαίνουν να διαχειρίζονται τον χρόνο τους, γίνονται υπεύθυνα για τις δικές τους υποχρεώσεις και αυτονομούνται ευκολότερα. Πρόκειται για μια δεξιότητα που μπορούμε να τους τη διδάξουμε αφού είναι κάτι που μαθαίνεται. Και όπως πολύ καλά γνωρίζουμε- όσο πιο νωρίς μαθαίνουμε κάτι, τόσο πιο εύκολα γίνεται κατάκτησή μας. Ας μη ξεχνάμε, βέβαια, πως σωστή διαχείριση χρόνου σημαίνει να μένει ελεύθερος χρόνος για ξεκούραση, χαλάρωση και παιχνίδι- δεν είναι πολυτέλεια, είναι ανάγκη. Σκεφτείτε πόσο σημαντικός είναι ο ελεύθερος χρόνος για το παιδί! Ας δούμε, λοιπόν, πώς μπορούμε να του μάθουμε να οργανώνει τον χρόνο του, αλλά να θυμόμαστε πως οφείλουμε να προστατέψουμε την παιδικότητα, τον αυθορμητισμό και την ανεμελιά του.

Διαχείριση στρες

Το στρες είναι το πιο κοινό και καθημερινό πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε όλοι μας. Πόσες φορές δεν νιώσατε να εξαντλήστε από τις απαιτήσεις της καθημερινότητας; Να πρέπει να τα προλάβετε όλα; Να σας πιάνει πανικός και μόνο στην ιδέα κάποιων υποχρεώσεων; Συχνά νιώθουμε κατάκοποι, θέλουμε να ξεκουραστούμε, να χαλαρώσουμε, όμως οι υποχρεώσεις δεν μας το επιτρέπουν. Οι καταστάσεις και το άγχος επιβίωσης πιέζουν με αποτέλεσμα τα νεύρα, η κούραση, οι πονοκέφαλοι, ο πανικός να κάνουν την εμφάνισή τους. Το στρες μας αφορά όλους γιατί όλοι αγχωνόμαστε κάποια στιγμή, όμως κάθε άνθρωπος το εκφράζει με διαφορετικούς τρόπους.

Άγχος αποχωρισμού των παιδιών τις πρώτες μέρες στο σχολείο

Να’μαστε λοιπόν στις αρχές και της φετινής σχολικής χρονιάς. Εδώ και ένα μήνα περίπου χτύπησε το πρώτο κουδούνι για ολόκληρη τη σχολική κοινότητα. Ανάμεσα σε μικρούς και μεγάλους μαθητές ξεχωρίζουμε τα πιτσιρίκια εκείνα που για πρώτη φορά πέρασαν το κατώφλι του σχολείου, που καλούνται να αντιμετωπίσουν μια διαφορετική καθημερινότητα, να εγκλιματιστούν και να συνηθίσουν τόσα πολλά καινούρια παιδάκια, καινούρια δασκάλα ή δάσκαλο, καινούρια μαθήματα, νέες γνώσεις και εμπειρίες. Στο άρθρο αυτό θα μιλήσουμε για το έντονο άγχος που βιώνουν ορισμένα παιδιά όταν έρχεται η ώρα να αποχωριστούν τη μαμά τους ή κάποιον σημαντικό άλλο και να παραμείνουν στο περιβάλλον του σχολείου.

Πένθος. Θάνατος αγαπημένου προσώπου.

Ένα θέμα ευαίσθητο, οδυνηρό, τόσο δύσκολο να αγγίξεις και να « μιλήσεις» στην καρδιά κάποιου που πονά. Όταν πεθαίνει ένα αγαπημένο πρόσωπο πιστεύουμε ότι δεν ζούμε στην πραγματικότητα, ότι δεν έχει συμβεί αυτό σε εμάς. Νιώθουμε ένα κενό. Βιώνουμε έντονο άγχος, πανικό. Ένα σφίξιμο στο στήθος, ένα βάρος, καθιστούν οποιαδήποτε δραστηριότητά κοπιαστική. Ακόμα και το να σταθούμε όρθιοι, να περπατήσουμε φαντάζει μεγάλος κόπος. Τί μας συμβαίνει; Γιατί αντιδρά έτσι το σώμα μας; Ποια ανάγκη εκφράζει η ψυχή μας;

Προσδοκίες. Τι περιμένουμε από τη ζωή μας και πότε απογοητευόμαστε;

Προσδοκίες…… μια λέξη που γεννάει τόσες σκέψεις! Που δημιουργεί τόσα συναισθήματα – άγχος, χαρά , απογοήτευση, ανυπομονησία. Τι περιμένουμε εμείς από τη ζωή μας; Τι περιμένουν οι άλλοι από εμάς; Πόσο διακριτά είναι τα όρια ανάμεσα στις δικές μας επιθυμίες και σε αυτό που οι άλλοι θέλουν για εμάς; Πώς το αντιμετωπίζουμε και πόσο μας επηρεάζει;

Τι είναι η Συμβουλευτική;

Πρώτη γνωριμία και πρώτη συνάντηση με τον μαγευτικό χώρο της συμβουλευτικής. Ας γνωρίσουμε λοιπόν, την έννοια της συμβουλευτικής, τη χρησιμότητά της, τα ζητήματα που μπορούν να μας οδηγήσουν σε έναν σύμβουλο και τις προσδοκίες μας από τη συμβουλευτική διαδικασία.