Γιατί τα «όνειρα» μένουν όνειρα;

Η λέξη «όνειρα» από μόνη της συνοδεύεται για τους περισσότερους από θετικά συναισθήματα αισιοδοξίας, ελπίδας, χαράς. Τα όνειρα αποτελούν έναυσμα για πραγματοποίηση ή επαναπροσδιορισμό των στόχων, μας κινητοποιούν -έστω και προσωρινά- για μεγαλύτερη προσπάθεια, βελτιώνουν τη διάθεσή μας. Όταν ονειρευόμαστε τον εαυτό μας στη κατάσταση που επιθυμούμε νιώθουμε δυνατοί, ευτυχισμένοι, πλήρεις, δικαιωμένοι, έχουμε αυτοπεποίθηση και αισθανόμαστε ότι έχουμε αυτό που μας αξίζει.

Όταν τα παιδιά «δοκιμάζουν» τα όρια των γονιών

Μπροστά σε ένα μικρό παιδί τα κυρίαρχα συναισθήματα του γονέα είναι εκείνα της αγάπης, της στοργής, της φροντίδας, της συμπάθειας, της χαράς. Με την ίδια ευκολία, όμως, τα συναισθήματα αυτά μπορούν να μετατραπούν στιγμιαία σε εκνευρισμό, ένταση, φωνές και σπασμένα νεύρα. Η χαρά και η γαλήνη που προκαλούν τα παιδικά χαμόγελα δίνουν τη θέση τους στη κούραση και την εξάντληση. Η ψυχραιμία χάνεται και λίγες στιγμές ηρεμίας φαίνονται ως η μόνη λύση. Κρίνει αυτή η εναλλαγή συναισθημάτων την ποιότητα του γονέα; Πότε συμβαίνουν όλα αυτά; Είναι φυσιολογικό να σκεφτόμαστε έτσι; Τι μπορούμε να κάνουμε;

Πως διαχειριζόμαστε τις ενοχές;

Οι ενοχές μπορούν να μας προστατέψουν από πιθανά λάθη και καταστάσεις που θα αποδειχθούν δυσάρεστες. Ο ρόλος τους έγκειται στο να μας αποτρέψουν από πράξεις ή συμπεριφορές που μπορούν να πληγώσουν άλλα άτομα ή ακόμα και να μας βοηθήσουν μα μην επαναλάβουμε λάθη του παρελθόντος των οποίων το αποτέλεσμα ήταν να αισθανόμαστε ενοχικά. Κατά κάποιο τρόπο λειτουργούν σαν ένα σύστημα εσωτερικών κανόνων που θέτουν όρια στις «άσχημες» πτυχές του εαυτού μας. Αποδεικνύονται απαραίτητες όσο και αν ακούγεται παράδοξο. Αφορούν τις πράξεις, τις σκέψεις, τις επιθυμίες αλλά και τα συναισθήματά μας. Δεν είναι, όμως, λίγες οι φορές που αποδεικνυόμαστε σκληροί και άδικοι με τον εαυτό μας αναλαμβάνοντας την ευθύνη ακόμα και όταν δεν φταίμε. Άλλοτε επιτρέπουμε σε άλλα άτομα να ασκούν τέτοια επιρροή πάνω μας προκειμένου να αισθανθούν οι ίδιοι καλύτερα, αφού έτσι αποποιούνται το δικό τους μερίδιο ευθύνης.

Εγκυμοσύνη-Λοχεία: Συναισθήματα και Σκέψεις

Η εγκυμοσύνη είναι μια περίοδος πολύ πλούσια σε συναισθήματα. Η χαρά, ο ενθουσιασμός, η ευτυχία, η προσμονή εναλλάσσονται με το φόβο, το άγχος, την ανασφάλεια, την αγωνία. Οι συνθήκες ζωής κάθε γυναίκας καθώς και η προηγούμενη ψυχική της κατάσταση θα παίξουν σημαντικό ρόλο στην ψυχολογία που θα αναπτύξει κατά τη περίοδο της εγκυμοσύνης. Σε αυτά έρχονται να προστεθούν οι ορμονικές μεταβολές για να φέρουν συχνά αποτελέσματα όπως εκρήξεις θυμού, παράπονα, μελαγχολία, ευσυγκινησία. Κάθε μέρα, μήνας, τρίμηνο που περνάει βιώνονται σωματικές και ψυχικές αλλαγές, αρχίζει η επικοινωνία με το μωρό και η προετοιμασία για τον ερχομό του.

«Παιχνίδια του μυαλού»…. γνωστικές προκαταλήψεις

Ο ανθρώπινος εγκέφαλος είναι ένα υπέροχο και τέλειο όργανο που… πολλές φορές μας παίζει «παιχνίδια». Μας μπερδεύει, μας αποπροσανατολίζει, μας δυσκολεύει. Τουλάχιστον αυτό είναι που αισθανόμαστε εμείς γιατί σε ασυνείδητο επίπεδο οι διεργασίες και οι πληροφορίες είναι πολύ περισσότερες από αυτές που καταφέρνουμε να επεξεργαστούμε και να κατανοήσουμε. Αν αναλογιστούμε τα καθημερινά ερεθίσματα που δεχόμαστε μέσω των αισθητηρίων οργάνων από τη πρώτη στιγμή της ύπαρξής μας θα διαπιστώσουμε από τη μια τη ποσότητα των πληροφοριών που έχουν καταγραφεί στον εγκέφαλό μας και από την άλλη τη πολύπλευρη φύση των δεδομένων που αποτελούν τη προσωπικότητά μας.

Γιατί κρίνουμε;

Η κριτική, όπως και πολλά άλλα «μεμπτά» σημεία του ανθρώπου αποτελούν πτυχές της προσωπικότητάς μας. Ασκούμε κριτική για να διαφοροποιηθούμε, για να κατηγορήσουμε, για να συγκρίνουμε, για να νιώσουμε ισχυροί, για να διορθώσουμε, για να απορρίψουμε. Ο τρόπος, ο χρόνος και ο λόγος για τον οποίο ασκείται η κριτική είναι οι παράμετροι που καθορίζουν αν θα κάνει καλό ή κακό στον εαυτό μας και στις σχέσεις μας. Γιατί όπως καθετί που γίνεται με μέτρο και με σκοπό τη λειτουργική επικοινωνία και ποιότητα ζωής, έτσι και η κριτική μπορεί κάτω από τις κατάλληλες συνθήκες να φέρει θετικά αποτελέσματα.