Προσεγγίζοντας τον έφηβο: πώς να συμπεριφερθώ; (πρώτο μέρος)

Η εφηβεία είναι μια περίοδος στη ζωή του ατόμου, που στο άκουσμά της και μόνο, προκύπτουν ποικίλες σκέψεις και συναισθήματα, τόσο από τους έφηβους όσο και από γονείς και εκπαιδευτικούς. Προκαλείται άγχος και φόβος για το πώς θα τη βιώσουν οι ίδιοι, πώς θα την αντιμετωπίσουν, πώς θα βρουν διόδους επικοινωνίας μεταξύ τους. Οι γονείς, συχνά, αγωνιούν για τα εφόδια που θα δώσουν στον έφηβο ώστε να μην κινδυνέψει, να μην πληγωθεί, να μην απομακρυνθεί από τους στόχους του, να μπορέσει να αντιμετωπίσει τις δυσκολίες καθώς σταδιακά ανεξαρτητοποιείται και φεύγει από τη δική τους προστασία.

Πώς να ζούμε το παρόν;

Τα άλυτα ζητήματα του παρελθόντος και η αγωνία για το μέλλον στέκονται, πολλές φορές, εμπόδια στο να ζούμε και να αντιλαμβανόμαστε το παρόν. Ξεχνάμε, όμως, οτι το παρόν είναι το μόνο που έχουμε. Το παρελθόν έχει φύγει και το μέλλον δεν έχει έρθει ακόμα. Χάνοντας το παρόν δεν καταφέρνουμε να διατηρήσουμε την επίγνωση των συναισθημάτων, των σκέψεων και των συμπεριφορών μας. Παρασυρόμενοι από άγχη και φόβους του παρελθόντος και του μέλλοντος αποφεύγουμε την αξία της στιγμής.

Τρίτη Ηλικία: αλλαγές, θετική οπτική και ποιότητα ζωής

Ο άνθρωπος σε κάθε περίοδο της ζωής του βιώνει σωματικές, κοινωνικές και ψυχολογικές αλλαγές. Η διαδικασία αυτή αποτελεί μέρος της εξέλιξης, η οποία συνεχίζει να υπάρχει, στο βαθμό που το επιτρέπουμε, κάθε στιγμή της ζωής μας. Οι αλλαγές, συνήθως, μας τρομάζουν γιατί αποτελούν την αρχή μιας νέας, άγνωστης κατάστασης. Συνοδεύονται απο δυσκολία αποδοχής και φόβο για το άγνωστο. Πρόκειται, όμως, για αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής που μας χαρίζει γνώσεις και εμπειρίες.

Η ανάγκη της αποδοχής

Οι άλλοι…και κυρίως οι σημαντικοί άλλοι λειτουργούν ως καθρέφτης του εαυτού μας. Μέσα από τις σχέσεις που κάθε άτομο δημιουργεί, φανερώνονται στοιχεία της δικής του προσωπικότητας, του συστήματος αξιών του, των προσδοκιών του, της αυτοεικόνας του. Η ανάγκη για αποδοχή και επιβεβαίωση αποτελεί για πολλούς σημαντικό ζήτημα, καθώς η αίσθηση του «ανήκειν» βρίσκεται μέσα στην ανθρώπινη φύση μας.

Προσέγγιση παιδιών με Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητα (ΔΕΠ-Υ/ΔΕΠ)

Η Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητα (ΔΕΠ-Υ) χαρακτηρίζεται από διάσπαση προσοχής, παρορμητικότητα και υπερκινητικότητα. Η έλλειψη προσοχής αποτελεί τη βάση της ΔΕΠ καθώς δεν είναι απαραίτητο να συνοδεύεται από υπερκινητικότητα. Για να διαγνωστεί ένα παιδί με ΔΕΠ-Υ χρειάζεται η παρουσία των παραπάνω χαρακτηριστικών σε περισσότερες από μια πτυχές της καθημερινότητάς του (π.χ. στο σχολείο και στο σπίτι), επιμονή των συμπτωμάτων στο χρόνο, να υπερισχύουν σε σχέση με άλλες συμπεριφορές, όπως επίσης και λεπτομερής έλεγχος διεπιστημονικής ομάδας, καθώς είναι πολύ πιθανό να οφείλονται σε διαφορετικές αιτίες ή να μην αναγνωρίζεται ο ακριβής τύπος της διαταραχής.

Ο ρόλος της ψυχολογίας στη Σκλήρυνση Κατά Πλάκας

Η Σκλήρυνση Κατά Πλάκας (ΣΚΠ) είναι ένα αυτοάνοσο νόσημα του κεντρικού νευρικού συστήματος (εγκέφαλος και νωτιαίος μυελός) κατά την εξέλιξη του οποίου το ανοσοποιητικό σύστημα επιτίθεται στο περιβλήμα των νεύρων (μυελίνη) προκαλώντας απομυελίνωση (καταστροφή του). Ως αποτέλεσμα της παραπάνω βλάβης δεν μεταφέρονται σωστά τα μηνύματα για την ολοκλήρωση ορισμένων λειτουργιών όπως είναι για παράδειγμα η βάδιση, η ισορροπία, ο συντονισμός των κινήσεων κτλ. Η εμφάνιση της ασθένειας τοποθετείται μεταξύ των ηλικιών 20 και 40, ενώ έχει παρατηρηθεί οτι προσβάλλει σε μεγαλύτερο ποσοστό τις γυναίκες σε σχέση με τους άντρες.

Περί εμπιστοσύνης…

Η εμπιστοσύνη αποτελεί απαραίτητο συστατικό μιας ουσιαστικής σχέσης. Για να καταφέρουμε να συνδεθουμε συναισθηματικά με άλλα άτομα απαιτείται να αναλάβουμε το ρίσκο που εμπεριέχεται στην έννοια της εμπιστοσύνης, καθώς σε κάθε ανθρώπινη σχέση υπάρχει η πιθανότητα να πληγωθούμε και να νιώσουμε προδομένοι. Αυτός ο φόβος μας αποτρέπει συχνά απο το να εκφράσουμε ελεύθερα τα συναισθήματα μας, να νιώσουμε, να δεθούμε , να […]